Το κτίριο
Η Galeria Guemes: το κτίριο και οι ιστορίες του
Ένας ουρανοξύστης από μπετόν του 1915 που φιλοξενεί ένα θέατρο τάνγκο, καθώς και τους συγγραφείς που έζησαν και εργάστηκαν μέσα σε αυτόν πολύ πριν καν υπάρξει η παράσταση.
Έλεγχος ημερομηνιών και τιμών ↗Η Guemes, με μια ματιά
| Λεπτομέρεια | |
|---|---|
| Διεύθυνση | Florida 165, Μπουένος Άιρες (μεταξύ των οδών Florida και San Martin) |
| Αρχιτέκτονας | Francesco Gianotti |
| Ανάθεση / εγκαίνια | 1913 / Δεκέμβριος 1915 |
| Στυλ | Αρ Νουβό, οπλισμένο σκυρόδεμα |
| Αξιοσημείωτος ένοικος | Antoine de Saint-Exupery, 1931 |
Ένας πύργος πάνω από μια στοά αγορών
Η Galeria Guemes δεν είναι στην πραγματικότητα ένα κτίριο αλλά δύο ενωμένα μεταξύ τους: μια μακριά στοά αγορών με γυάλινη οροφή στο επίπεδο του δρόμου, που εκτείνεται μεταξύ των οδών Florida και San Martin, με έναν πύργο περίπου 14 ορόφων να υψώνεται πάνω της. Ο Ιταλός αρχιτέκτονας Francesco Gianotti ανέλαβε το έργο το 1913 και το κτίριο άνοιξε τον Δεκέμβριο του 1915, κατασκευασμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από οπλισμένο σκυρόδεμα — μια ασυνήθιστη και δαπανηρή επιλογή για το Buenos Aires εκείνης της εποχής, που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί εξακολουθεί να περιγράφεται σήμερα ως ο πρώτος τσιμεντένιος ουρανοξύστης της πόλης.
Art Nouveau, όχι Beaux-Arts
Τα περισσότερα από τα μεγαλοπρεπή κτίρια του κεντρικού Buenos Aires των αρχών του 20ού αιώνα κλίνουν προς τη γαλλική Beaux-Arts — στέγες mansard και πέτρινες προσόψεις πιστά σχεδιασμένες πάνω στο Παρίσι, το κομψό σημείο αναφοράς για τους πλουσιότερους οικοδόμους της εποχής. Το Guemes είναι σκόπιμα διαφορετικό: επιχρυσωμένα σιδερένια στοιχεία, κυρτά γυάλινα πάνελ οροφής και οι διακοσμητικές μπρούντζινες φιγούρες πάνω από τις εισόδους του πλησιάζουν περισσότερο τις στοές και τα πολυκαταστήματα Art Nouveau που ανεγείρονταν στο Τορίνο και το Μιλάνο την ίδια ακριβώς στιγμή, κάτι που συνάδει με το πιεμοντέζικο υπόβαθρο του ίδιου του Gianotti παρά με το συνηθισμένο παριζιάνικο πρότυπο της εποχής.
Η διεύθυνση ενός συγγραφέα, εις διπλούν
Η στοά κρύβει μια λογοτεχνική ιστορία που προηγείται οποιουδήποτε show tango κατά δεκαετίες. Ο Antoine de Saint-Exupery, μετέπειτα συγγραφέας του Μικρού Πρίγκιπα, έζησε σε ένα διαμέρισμα μέσα στο Guemes το 1931, ενώ πετούσε σε ταχυδρομικές γραμμές για την Aeroposta Argentina μεταξύ Buenos Aires και Παταγονίας — μια περίοδος της ζωής του που αργότερα αξιοποίησε στο Wind, Sand and Stars. Δεκαετίες αργότερα, ο Αργεντινός συγγραφέας Julio Cortazar ενέταξε τη στοά στη δική του μυθοπλασία, τοποθετώντας την δίπλα στις μεγάλες στοές του Παρισιού του 19ου αιώνα που επανέρχονται σε όλο το έργο του — μια παράξενη ηχώ των δικών του ευρωπαϊκών σημείων αναφοράς του Gianotti.
Τι στεγάζει πραγματικά το κτίριο
Πέρα από τα καταστήματα του ισογείου, το Guemes έχει κατά καιρούς φιλοξενήσει γραφεία, διαμερίσματα, ένα παρατηρητήριο στην ταράτσα πάνω από τις στέγες του microcentro και — το πιο σχετικό εδώ — δύο θέατρα κάτω από το επίπεδο του δρόμου. Το Teatro Astor Piazzolla, που χρησιμοποιείται για το πρόγραμμα Piazzolla, βρίσκεται δίπλα σε μια δεύτερη αίθουσα, το Teatro Carlos Gardel, που πήρε το όνομά του από την άλλη μεγάλη μορφή του αργεντίνικου tango· και τα δύο ανεβάζουν τα δικά τους βραδινά προγράμματα tango-και-δείπνο, ανεξάρτητα παραγωγής, θιάσου και τιμολόγησης, και αξίζει να ελέγξετε σε ποια αίθουσα αφορά πραγματικά ένα εισιτήριο πριν κάνετε κράτηση.
Τι διασώζεται από το 1915
Το θέατρο που χρησιμοποιείται για το show του Piazzolla διατηρεί ορατά στοιχεία από την αρχική διακόσμηση Art Nouveau του κτιρίου — ζωγραφισμένα γυάλινα πάνελ οροφής, επιχρυσωμένα ανάγλυφα και κλιμακωτά ιδιωτικά θεωρεία κατά μήκος των τοίχων, αντί για μια λιτή αίθουσα black-box που διαμορφώθηκε εκ των υστέρων για θέατρο-δείπνο. Είναι αυτή η λεπτομέρεια, όσο και το ίδιο το πρόγραμμα, που κάνει τον χώρο να ξεχωρίζει από μια σύγχρονη αίθουσα tango ειδικά κατασκευασμένη αλλού στην πόλη, και αξίζει να σηκώσετε το βλέμμα σας ανάμεσα στα πιάτα, όχι μόνο προς τη σκηνή.
Ανακαλύπτοντάς το σήμερα
Η είσοδος Florida 165 είναι αυτή που πρέπει να χρησιμοποιήσετε για το tango show· η ίδια η στοά είναι πεζόδρομος, ανοιχτή σε συνηθισμένη καθημερινή κίνηση πεζών όπως κάθε εμπορικός δρόμος, και περνάς εύκολα από μπροστά της χωρίς να αντιληφθείς ότι πίσω από τις βιτρίνες των καταστημάτων κρύβονται ένας πύργος από μπετόν 110 ετών και δύο ενεργά θέατρα. Αναζητήστε την τοξωτή, επιχρυσωμένη πόρτα και όχι κάποια θεατρική σήμανση στο επίπεδο του δρόμου.