Πριν πάτε
Οδηγός ακρόασης: Έργα του Piazzolla που αξίζει να γνωρίζετε πριν το show
Τέσσερα καλά τεκμηριωμένα έργα του Piazzolla που αξίζει να ακούσετε εκ των προτέρων — δεν ισχυριζόμαστε ότι αυτή η συγκεκριμένη λίστα παίζεται κάθε βραδιά.
Έλεγχος ημερομηνιών και τιμών ↗Τέσσερα έργα του Piazzolla, εν συντομία
| Έργο | Γιατί έχει σημασία |
|---|---|
| Adios Nonino (1959) | Γράφτηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του· θεωρείται ευρέως το σήμα κατατεθέν του |
| Verano Porteno (1965) | Το πρώτο μέρος του Cuatro Estaciones Portenas, της σουίτας που έδωσε το όνομά της στο show |
| Libertango (1974) | Το πιο γνωστό crossover έργο του, ηχογραφημένο από καλλιτέχνες πολύ έξω από το τάνγκο |
| Oblivion (1982) | Γραμμένο για ιταλικό κινηματογραφικό σάουντρακ· ένα από τα πιο πολυηχογραφημένα αργά έργα του |
Γιατί αξίζει να το ακούσετε εκ των προτέρων
Η μουσική του Piazzolla ανταμείβει λίγη εξοικείωση πριν την ακούσετε ζωντανά — είναι αρμονικά πιο παράξενη από το παραδοσιακό τάνγκο, χτισμένη πάνω στην ένταση και την απελευθέρωση παρά σε έναν σταθερό χορευτικό παλμό που κρατά σε όλο το έργο, και μια βραδιά χτισμένη γύρω από τις Cuatro Estaciones Portenas αποκτά άλλη διάσταση όταν ξέρετε ήδη περίπου πώς ακούγεται αυτή η σουίτα. Τίποτα από όσα ακολουθούν δεν αποτελεί ισχυρισμό για το ακριβές πρόγραμμα οποιασδήποτε συγκεκριμένης βραδιάς στο Teatro Astor Piazzolla· είναι το υπόβαθρο του συνθέτη του οποίου το όνομα βρίσκεται στην είσοδο, ώστε η βραδιά να διαβάζεται ως κάτι περισσότερο από ένα άγνωστο σάουντρακ για τον χορό.
Adios Nonino
Ο Piazzolla το έγραψε το 1959, μέσα σε λίγες μέρες αφότου έμαθε ότι ο πατέρας του — με το παρατσούκλι Nonino μέσα στην οικογένεια — είχε πεθάνει, ενώ ο ίδιος βρισκόταν σε περιοδεία στο Πουέρτο Ρίκο και δεν μπορούσε να επιστρέψει εγκαίρως. Αναφέρεται ότι κλείστηκε μόνος του και έγραψε το έργο σε μία μόνο συνεδρία. Συνήθως αναφέρεται ως η πιο προσωπική και πιο συχνά εκτελεσμένη σύνθεσή του, ηχογραφημένη από τα δικά του σύνολα δεκάδες φορές σε όλη την καριέρα του, και ένα λογικό σημείο εκκίνησης για όποιον θέλει να καταλάβει πώς ακούγεται συναισθηματικά το tango nuevo πριν το ακούσει ζωντανά.
Verano Porteno, το πρώτο από τις Τέσσερις Εποχές
Συντεθειμένο το 1965, το Verano Porteno (Καλοκαίρι του Μπουένος Άιρες) ήταν το πρώτο έργο σε αυτό που τελικά έγινε Cuatro Estaciones Portenas — γραμμένα ξεχωριστά σε διάστημα περίπου πέντε ετών και όχι ως παραγγελία μιας ενιαίας σουίτας εξαρχής, και μόνο αργότερα ομαδοποιήθηκαν και εκτελέστηκαν μαζί, όταν υπήρχαν και οι τέσσερις εποχές. Είναι το έργο που σχετίζεται πιο άμεσα με το πρόγραμμα του Teatro Astor Piazzolla, καθώς ολόκληρη η παράσταση παίρνει το όνομά της από αυτό το σύνολο και όχι από κάποια μεμονωμένη επιτυχία.
Libertango
Γραμμένο το 1974, λίγο αφότου ο Piazzolla μετεγκαταστάθηκε στην Ιταλία, το Libertango είναι το έργο που πιθανότατα αναγνωρίζουν ακόμη και ακροατές που δεν ξέρουν καθόλου το όνομά του — η ορμητική γραμμή του μπάσου και ο τίτλος του (μείγμα libertad και tango, ελευθερία και τάνγκο) το έχουν κάνει ένα από τα πιο διασκευασμένα οργανικά έργα του 20ού αιώνα, με samples και διασκευές στην ποπ, κλασική και κινηματογραφική μουσική για πενήντα χρόνια, από τη φωνητική εκδοχή της Grace Jones μέχρι αμέτρητες ηχογραφήσεις για κλασικό τσέλο και κουαρτέτο εγχόρδων.
Λήθη
Γραμμένο το 1982 για το σάουντρακ της ιταλικής ταινίας «Ερρίκος Δ΄» του Μάρκο Μπελόκιο, το Oblivion είναι πιο αργό και πιο μελαγχολικό από το Libertango, χτισμένο γύρω από μια μόνη, γεμάτη πόνο μελωδία μπαντονεόν ή βιολιού αντί για ένα ορμητικό ρυθμικό τμήμα. Είναι συχνά το κομμάτι στο οποίο καταφεύγουν οι διοργανωτές για να συστήσουν τον Πιασόλα σε ακροατές που υποθέτουν ότι το tango nuevo είναι μόνο ρυθμός και καθόλου συγκράτηση, και παραμένει ένα από τα πιο πολυηχογραφημένα αργά έργα του, τόσο σε ηχογραφήσεις tango όσο και σε κλασικές crossover εκτελέσεις.
Μια σημείωση για τα set lists
Τα προγράμματα tango με δείπνο και θέαμα συνήθως δεν δημοσιεύουν εκ των προτέρων σταθερή σειρά εμφάνισης, και ένα σόου χτισμένο γύρω από ολόκληρο το έργο ενός συνθέτη αντλεί κατά κανόνα από πολύ περισσότερα από τέσσερα κομμάτια σε μια παράσταση άνω της ώρας, αναμεμειγμένα με τα τμήματα milonga, salon και στιλ Pugliese που δεν είναι καθόλου συνθέσεις του Πιασόλα. Αντιμετωπίστε αυτόν τον οδηγό ως υπόβαθρο για τον συνθέτη και όχι ως υπόσχεση για το τι ακριβώς θα ακούσετε εκείνη τη βραδιά — το μόνο από τα τέσσερα που είναι πραγματικά ενσωματωμένο στην ίδια την ιδέα και το όνομα του σόου είναι το Cuatro Estaciones Portenas.