Budynek
Galeria Guemes: budynek i jego historie
Żelbetowy wieżowiec z 1915 roku z teatrem tanga w środku oraz pisarze, którzy żyli i pracowali w jego wnętrzu, zanim powstał ten spektakl.
Sprawdź terminy i ceny ↗Guemes w skrócie
| Szczegóły | |
|---|---|
| Adres | Florida 165, Buenos Aires (między ulicami Florida i San Martin) |
| Architekt | Francesco Gianotti |
| Zamówiony / otwarty | 1913 / grudzień 1915 |
| Styl | Art Nouveau, żelbet |
| Znakomity mieszkaniec | Antoine de Saint-Exupery, 1931 |
Wieża nad pasażem handlowym
Galeria Guemes to w rzeczywistości nie tyle jeden budynek, co dwa złożone w całość: długi, przeszklony dachem pasaż handlowy na poziomie ulicy, biegnący między ulicami Florida i San Martin, a nad nim wznosi się blisko 14-piętrowa wieża. Włoski architekt Francesco Gianotti otrzymał zlecenie w 1913 roku, a budynek otwarto w grudniu 1915 roku, wzniesiony niemal w całości z żelbetu — nietypowego i kosztownego wyboru jak na ówczesne Buenos Aires, co w dużej mierze tłumaczy, dlaczego do dziś określa się go mianem pierwszego betonowego wieżowca w mieście.
Secesja, nie Beaux-Arts
Większość okazałych budynków z wczesnych dekad XX wieku w centrum Buenos Aires skłania się ku francuskiemu Beaux-Arts — dachy mansardowe i kamienne fasady wzorowane ściśle na Paryżu, modnym punkcie odniesienia dla najzamożniejszych budowniczych tamtej epoki. Guemes jest celowo inny: złocone elementy żeliwne, zakrzywione szklane panele dachowe i ozdobne brązowe figury nad wejściami bliższe są secesyjnym pasażom i domom towarowym powstającym w tym samym czasie w Turynie i Mediolanie, co współgra z piemonckim pochodzeniem samego Gianottiego, a nie z ówczesnym paryskim szablonem.
Adres pisarza, i to podwójnie
Pasaż nosi historię literacką, która wyprzedza każdy pokaz tanga o dziesięciolecia. Antoine de Saint-Exupery, późniejszy autor Małego Księcia, mieszkał w apartamencie wewnątrz Guemes w 1931 roku, latając na trasach pocztowych Aeroposta Argentina między Buenos Aires a Patagonią — okres życia, do którego później sięgał w Ziemi, planecie ludzi. Dziesięciolecia później argentyński pisarz Julio Cortazar wplótł galerię do własnej fikcji, stawiając ją obok wielkich XIX-wiecznych pasażów Paryża, które powracają w całej jego twórczości — osobliwe echo europejskich punktów odniesienia samego Gianottiego.
Co właściwie mieści ten budynek
Poza sklepami na parterze Guemes na przestrzeni lat mieścił biura, apartamenty, taras widokowy nad dachami microcentro, a — co najistotniejsze w tym kontekście — dwa teatry ukryte poniżej poziomu ulicy. Teatro Astor Piazzolla, wykorzystywany na program Piazzolli, sąsiaduje z drugą salą, Teatro Carlos Gardel, nazwaną na cześć drugiej wieżowej postaci argentyńskiego tanga; oba wystawiają własne nocne programy tanga z kolacją, niezależnie produkowane, obsadzane i wyceniane, więc przed rezerwacją warto sprawdzić, do której sali faktycznie należy bilet.
Co przetrwało z 1915 roku
Teatr wykorzystywany na pokaz Piazzolli nosi widoczne ślady oryginalnej secesyjnej dekoracji budynku — malowane szklane panele sufitowe, złocone reliefy i piętrowe loże wzdłuż ścian, a nie zwykłą czarną salę zaadaptowaną na teatr kolacyjny. To właśnie ten detal, w równym stopniu co sam program, sprawia, że miejsce wydaje się odmienne od nowoczesnej sali tanga budowanej od podstaw w innej części miasta, i że warto między daniami spojrzeć w górę, a nie tylko na scenę.
Odnalezienie go dziś
Do pokazu tanga należy wejść wejściem Florida 165; sama pasaż jest deptakiem, otwartym na zwykły dzienny ruch pieszy jak każda ulica handlowa, i naprawdę łatwo ją minąć, nie zdając sobie sprawy, że za witrynami sklepów kryje się 110-letnia betonowa wieża i dwa działające teatry. Wypatrujcie łukowego, pozłacanego wejścia, a nie jakiegokolwiek teatralnego oznakowania na poziomie ulicy.