Zanim wyruszysz
Przewodnik słuchania: utwory Piazzolli, które warto znać przed pokazem
Cztery dobrze udokumentowane utwory Piazzolli warte wysłuchania wcześniej — nie twierdzimy, że dokładnie ten zestaw jest grany każdego wieczoru.
Sprawdź terminy i ceny ↗Cztery utwory Piazzolli w skrócie
| Utwór | Dlaczego ma znaczenie |
|---|---|
| Adios Nonino (1959) | Napisany po śmierci ojca; powszechnie uważany za jego sygnaturę kompozytorską |
| Verano Porteno (1965) | Pierwsza część Cuatro Estaciones Portenas, suity, od której pokaz wziął swoją nazwę |
| Libertango (1974) | Jego najbardziej znany utwór crossover, nagrywany przez artystów dalekich od tanga |
| Oblivion (1982) | Napisany do włoskiej ścieżki filmowej; jeden z najczęściej nagrywanych jego wolnych utworów |
Po co zawracać sobie głowę słuchaniem z wyprzedzeniem
Muzyka Piazzolli nagradza odrobinę osłuchania, zanim usłyszysz ją na żywo — jest harmonicznie dziwniejsza niż tradycyjne tango, zbudowana na napięciu i rozładowaniu, a nie na stałym pulsie tanecznym utrzymywanym przez cały utwór, a wieczór zbudowany wokół jego Cuatro Estaciones Porteñas odbiera się inaczej, gdy już wiesz mniej więcej, jak brzmi ten cykl. Nic z poniższego nie jest twierdzeniem o dokładnym programie jakiegokolwiek wieczoru w Teatro Astor Piazzolla; to tło o kompozytorze, którego nazwisko faktycznie widnieje na drzwiach, aby wieczór czytał się jako coś więcej niż nieznana ścieżka dźwiękowa do tańca.
Adios Nonino
Piazzolla napisał go w 1959 roku, w ciągu kilku dni od wieści, że jego ojciec — nazywany w rodzinie Nonino — zmarł, gdy sam Piazzolla był w trasie w Puerto Rico i nie mógł wrócić na czas. Podobno zamknął się sam i napisał utwór za jednym posiedzeniem. Zwykle cytuje się go jako jego najbardziej osobistą i najczęściej wykonywaną kompozycję, nagraną przez własne zespoły dziesiątki razy w ciągu kariery, i rozsądny punkt wyjścia dla każdego, kto chce zrozumieć, jak tango nuevo brzmi emocjonalnie, zanim usłyszy je na żywo.
Verano Porteño, pierwsza z Czterech pór roku
Skomponowany w 1965 roku Verano Porteño (Lato w Buenos Aires) był pierwszym utworem z tego, co ostatecznie stało się Cuatro Estaciones Porteñas — pisanych indywidualnie przez około pięć lat, a nie zamówionych od początku jako jeden cykl, i dopiero później zgrupowanych i wykonywanych razem, gdy istniały już wszystkie cztery pory roku. To utwór najbardziej bezpośrednio związany z programem Teatro Astor Piazzolla, ponieważ całe show bierze nazwę z tego zbioru, a nie z jakiegokolwiek pojedynczego hitu.
Libertango
Napisany w 1974 roku, niedługo po przeprowadzce Piazzolli do Włoch, Libertango to utwór najbardziej rozpoznawalny nawet dla słuchaczy, którzy w ogóle nie znają jego nazwiska — jego pędząca linia basu i tytuł (połączenie libertad i tango, wolności i tanga) uczyniły go jednym z najczęściej coverowanych utworów instrumentalnych XX wieku, samplowanym i aranżowanym na nowo w popie, muzyce klasycznej i filmowej przez pięćdziesiąt lat, od wokalnej wersji Grace Jones po niezliczone klasyczne nagrania wiolonczelowe i kwartetów smyczkowych.
Zapomnienie
Skomponowane w 1982 roku do ścieżki dźwiękowej włoskiego filmu Enrico IV Marco Bellocchio, Oblivion jest wolniejsze i bardziej melancholijne niż Libertango, zbudowane wokół jednej przejmującej melodii bandoneonu lub skrzypiec, a nie napędzającej sekcji rytmicznej. To często utwór, po który sięgają organizatorzy koncertów, by przedstawić Piazzollę słuchaczom przekonanym, że tango nuevo to wyłącznie rytm i zero powściągliwości — i pozostaje jednym z najczęściej nagrywanych wolnych utworów kompozytora, zarówno w wykonaniach tango, jak i klasycznych.
Uwaga o setlistach
Programy tango w formacie dinner-theatre z reguły nie publikują z góry stałej kolejności utworów, a spektakl zbudowany wokół całego dorobku kompozytora zwykle czerpie z znacznie więcej niż czterech utworów w ponadgodzinnym występie, przeplatając je sekcjami milonga, salon i w stylu Pugliese, które wcale nie są kompozycjami Piazzolli. Traktuj ten przewodnik jako tło o kompozytorze, a nie obietnicę dokładnie tego, co usłyszysz wieczorem — jedynym z czterech utworów naprawdę wpisanym w koncepcję i nazwę spektaklu jest Cuatro Estaciones Portenas.